انعکاس

نوشته شده در موضوع خرید اینترنتی در ۲۲ شهریور ۱۳۹۵

قرآن كريم

كُلٌّ يَعْمَلُ عَلى شاكِلَتِهِ؛(۱)

هر كس براساس شخصيت خود عمل مى كند.

 

۱

پيامبر صلى الله عليه و آله :

اَلنّاسُ رَجُلانِ: عالِمٌ وَ مُتَعَلِّمٌ وَ لا خَيْرَ فيما سِواهُما؛(۲)

مردم، دو گروهند: دانشمند و دانش اندوز و در غير اين دو، خيرى نيست.

 

۲

پيامبر صلى الله عليه و آله :

اِخْتَبِرُوا النّاسَ بِاَخْدانِهِمْ فَاِنَّ الرَّجُلَ يُخادِنُ مَنْ يُعْجِبُهُ؛(۳)

مردم را از دوستانشان بشناسيد، زيرا انسان با كسى رفاقت مى كند كه او را مى پسندد.

 

۳

پيامبر صلى الله عليه و آله :

اَلنّاسُ يَعْمَلونَ بِالْخَيْرِ وَ اِنَّما يُعْطَونَ اُجورَهُمْ عَلى قَدْرِ عُقولِهِمْ؛(۴)

مردم، كارهاى خير مى كنند، ولى پاداش آنان تنها به اندازه عقلشان عطا مى شود.

 

۴

پيامبر صلى الله عليه و آله :

اَلنّاسُ مَعادِنُ وَ الْعِرْقُ دَسّاسٌ وَ اَدَبُ السُّوءِ كَعِرْقِ السُّوءِ؛(۵)

مردم، همانند معدن ها مختلف اند و اصل و نسب در انسان بسيار مؤثر است و تربيت بد، همانند اصل و نسبِ بد است.

 

۵

پيامبر صلى الله عليه و آله :

اِنَّ ابْنَ آدَمَ لَحَريصٌ عَلى ما مُنِعَ؛(۶)

آدمى زاده به آنچه كه از آن منع مى شود، حريص است.

 

۶

پيامبر صلى الله عليه و آله :

اِنَّ مِنَ النّاسِ ناسا مَفاتيحُ لِلْخَيْرِ مَغاليقُ لِلشَّرِّ وَ اِنَّ مِنَ النّاسِ ناسا مَفاتيحُ لِلشَّرِّ مَغاليقُ لِلْخَيْرِ فَطوبى لِمَنْ جَعَلَ اللّه  مَفاتيحَ الْخَيْرِ عَلى يَدَيْهِ وَ وَيْلٌ لِمَنْ جَعَلَ اللّه  مَفاتيحَ الشَّرِ عَلى يَدَيْهِ؛(۷)

برخى از مردم كليد خير و قفل شرند و برخى كليد شر و قفل خيرند، پس خوشا به سعادت كسى كه خداوند كليدهاى خير را در دست او قرار داده و بدا به حال كسى كه خداوند كليدهاى شر را به دست او سپرده است.

 

۷

امام صادق عليه السلام :

اَلنّاسُ مَأْمورونَ وَ مَنْهيّونَ وَ مَنْ كانَ لَهُ عُذْرٌ، عَذَرَهُ اللّه ؛(۸)

مردم به امورى امر و نهى شده اند، ولى هر كس (در انجام دادن آنها) عذرى داشته باشد، خداوند عذرش را مى پذيرد.

 

۸

امام على عليه السلام :

اَلنّاسُ فِى الدُّنْيا عامِلانِ: عامِلٌ عَمِلَ فِى الدُّنْيا لِلدُّنْيا، قَدْ شَغَلَتْهُ دُنْياهُ عَنْ آخِرَتِهِ، يَخْشى عَلى مَنْ يَخْلُفُهُ الْفَقْرَ وَ يَأْمَنُهُ عَلى نَفْسِهِ فَيُفْنى عُمُرَهُ فى مَنْفَعَةِ غَيْرِهِ وَ عامِلٌ عَمِلَ فِى الدُّنْيا لِما بَعْدَها، فَجاءَهُ الَّذى لَهُ مِنَ الدُّنْيا بِغَيْرِ عَمَلٍ، فَاَحْرَزَ الْحَظَّيْنِ مَعا وَ مَلَكَ الدّارَيْنِ جَميعا، فَاَصْبَحَ وَجيها عِنْدَ اللّه ، لا يَسْاَلُ اللّه  حاجَةً فَيَمْنَعُهُ؛(۹)

مردم در دنيا دو گونه كار مى كنند: يكى تنها براى دنيا كار مى كند، تا جايى كه كار دنيا او را از آخرت باز مى دارد. او با اين كه خودش بى نياز است، نگران فقر بازماندگان خود است و عمرش را در راه سودرسانى به ديگران فنا مى كند. ديگرى در دنيا براى آخرت كار مى كند و روزى دنيايى بدون تلاش برايش مى رسد و از بهره دنيوى و اخروى با هم برخوردار شده، هر دو دنيا را با هم دارد. در نتيجه در پيشگاه خداوند آبرومند است و هر حاجتى از خدا بخواهد، بر مى آورد.

 

۹

امام صادق عليه السلام :

إِنَّ رِضَا النّاسِ لايُمْلَكُ وَ اَلْسِنَتَهُمْ لا تُضْبَطُ وَ كَيْفَ تَسْلَمونَ مِمّا لَمْ يَسْلَمْ مِنْهُ اَنبياءُ اللّه  وَ رُسُلُهُ وَ حُجَجُ اللّه  عليهم السلام … ؛(۱۰)

همانا خشنودى مردم را نتوان به دست آورد و جلو زبان هايشان را نتوان گرفت، چگونه در امان مانيد از چيزى (زبان مردم) كه پيامبران و فرستادگان و حجت هاى خدا عليهم السلام از آن در امان نماندند…؟

 

۱۰

پيامبر عليه السلام :

اَبْغونى الضُّعَفاءَ فَاِنَّما تُرْزَقونَ وَ تُنْصَرونَ بِضُعَفائِكُمْ؛(۱۱)

ناتوانان را براى من بيابيد؛ زيرا شما به بركت ناتوانان خود روزى داده و يارى مى شويد.

 

۱۱

امام صادق عليه السلام :

اَلنّاسُ سَواءٌ كَاَسْنانِ الْمُشْطِ وَ الْمَرْءُ كَثيرٌ بِاَخيهِ؛(۱۲)

مردم، همانند دندانه هاى شانه با هم برابرند و انسان با برادرش پر تعداد (و پر توان) مى گردد.

 

۱۲

امام على عليه السلام :

اَلنّاسُ اِخْوانٌ فَمَنْ كانَتْ اُخُوَّتُهُ فى غَيْرِ ذاتِ اللّه  فَهِىَ عَداوَةٌ؛(۱۳)

مردم برادرند، اما آن كه برادرى اش براى خدا نباشد، برادرى وى، دشمنى است.

 

۱۳

امام على عليه السلام :

اَلنّاسُ اَبْناءُ الدُّنْيا وَ لا يُلامُ الرَّجُلُ عَلى حُبِّ اُمِّهِ؛(۱۴)

مردم، فرزندان دنيايند و كسى براى دوست داشتن مادرش سرزنش نمى شود.

 

۱۴

امام على عليه السلام :

اَلنّاسُ كَالشَّجَرِ شَرابُهُ واحِدٌ وَ ثَمَرُهُ مُخْتَلِفٌ؛(۱۵)

مردم، همانند درختانند كه آبشان يكى و ميوه هايشان گوناگون است.

 

۱۵

امام على عليه السلام :

اَلنّاسُ اَعْداءُ ماجَهِلوُا؛(۱۶)

مردم با آنچه آشنا نيستند دشمنى مى ورزند.

 

۱۶

امام على عليه السلام :

اَلنّاسُ مَنْقوصونَ مَدْخولونَ اِلاّ مَنْ عَصَمَ اللّه ؛(۱۷)

مردم، داراى عيب و نقص اند، مگر كسى كه خداوند او را حفظ كند.

 

۱۷

امام على عليه السلام :

اَلنّاسُ مِنْ خَوْفِ الذُّلِّ مُتَعَجِّلُوا الذُّلِّ؛(۱۸)

مردم از ترس ذلّت، به سوى ذلّت شتابانند.

 

۱۸

امام على عليه السلام :

لا يَزالُ النّاسُ بِخَيْرٍ ما تَفاوَتُوا فَاِذَا اسْتَوَوا هَلَكوا؛(۱۹)

مردم تا زمانى كه متفاوتند در خيرند، و هرگاه يكسان گردند هلاك مى شوند.

 

۱۹

امام على عليه السلام :

اَلنّاسُ كُلُّهُمْ اَحْرارٌ وَلكِنَّ اللّه  خَوَّلَ بَعْضَكُمْ بَعْضا؛(۲۰)

مردم همگى آزادند، ولى خداوند بعضى را سرپرست بعضى ديگر قرار داده است.

 

۲۰

امام على عليه السلام :

اَلنّاسُ بِاُمَرائِهِمْ اَشْبَهُ مِنْهُمْ بِآبائِهِمْ؛(۲۱)

مردم، به دولتمردان خود شبيه ترند تا به پدرانشان.

 

۲۱

امام على عليه السلام :

اَلنّاسُ اِلى اَشْكالِهِمْ اَمْيَلُ؛(۲۲)

مردم، به همانند خود بيشتر تمايل دارند.

 

۲۲

امام على عليه السلام :

اَلنّاسُ نيامٌ فَاِذا ماتُوا انْتَبَهوا؛(۲۳)

مردم در خوابند، چون بميرند بيدار مى شوند.

 

۲۳

امام باقر عليه السلام :

اَلنّاسُ رَجُلانِ: مَسْتَريحٌ بِالْمَوْتِ وَ مُسْتَراحٌ بِهِ مِنْهُ ؛(۲۴)

مردم بر دو دسته اند: آن كه با مرگ آسوده شود و آن كه با مرگش ديگران آسوده شوند.

 

۲۴

امام صادق عليه السلام :

اَلنّاسُ اِذا صَلَحُوا، كَفُّوا عَنْ تَتَبُّعِ عُيوبِهِمْ؛(۲۵)

مردم، هنگامى كه درستكار شوند، از عيب جويىِ يكديگر دست مى كِشند.

 

۲۵

امام على عليه السلام :

اَلنّاسُ اَبْناءُ ما يُحْسِنونَ؛(۲۶)

مردم فرزند نيكى هاى خويش اند (بنگريد عملشان چيست نه پدرشان كيست).

 

۲۶

امام صادق عليه السلام :

اَلنّاسُ رَجُلانِ: مُبْتَلىً وَ مُعافىً، فَارْحَمُوا الْمُبْتَلى وَ احْمَدُوا اللّه  عَلَى الْعافيَةِ؛(۲۷)

مردم دو دسته اند: گرفتار و سلامت؛ پس به گرفتاران ترحم نماييد و خدا را بر سلامتى سپاس گوييد.

 

۲۷

امام على عليه السلام :

اَلنّاسُ اثْنانِ، بَرٌّ تَقِىٌّ وَ آخَرُ شَقِىٌّ؛(۲۸)

مردم دو دسته اند: نيكوكارِ پرهيزكار و سنگ دل بدبخت.

 

۲۸

امام على عليه السلام :

اَلنّاسُ بِزَمانِهِمْ اَشْبَهُ مِنْهُمْ بِآبائِهِمْ؛(۲۹)

مردم به زمان خود شبيه ترند تا به پدران خود.

 

۲۹

امام باقر عليه السلام :

اَلنّاسُ رَجُلانِ: مُؤْمِنٌ وَ جاهِلٌ، فَلا تُؤْذِى الْمُؤْمِنَ وَ لا تَجْهَلُ الْجاهِلَ فَتَكونَ مِثْلَهُ؛(۳۰)

مردم دو گروه اند: مؤمن و جاهل، مؤمن را آزار ندهيد و با جاهل، رفتار جاهلانه نكنيد؛ زيرا همانند او خواهيد بود.

 

۳۰

امام على عليه السلام :

اِذَا اسْتَولَى الصَّلاحُ عَلَى الزَّمانِ وَ اَهْلِهِ ثُمَّ أساءَ رَجُلٌ الظَّنَّ بِرَجُلٍ لَمْ تَظْهَرْ مِنْهُ حَوبَةٌ فَقَدْ ظَلَمَ، وَ اِذَا اسْتَوْلَى الفَسادُ عَلَى الزَّمانِ وَ اَهْلِهِ فَاَحْسَنَ رَجُلٌ الظَّنَّ بِرَجُلٍ فَقَدْ غَرَّرَ؛(۳۱)

هرگاه درستكارى بر روزگار و مردمش حاكم شود و در چنين زمانى كسى به ديگرى بى آن كه گناهى از او آشكار شود، گمان بد ببرد، ظلم كرده است و هرگاه فساد بر روزگار و مردم آن حاكم شود و كسى به ديگرى خوشبين باشد، خود را فريب داده است.

 

۳۱

امام على عليه السلام :

… فَاِنَّهُمْ صِنْفانِ: اِمّا اَخٌ لَكَ فِى الدِّينِ وَ اِمّا نَظيرٌ لَكَ فِى الْخَلْقِ يَفْرُطُ مِنْهُمُ الزَّلَلُ وَ تَعْرِضُ لَهُمُ الْعِلَلُ وَ يُؤْتى عَلى اَيْديِهمْ فِى الْعَمْدِ وَ الْخَطَأِ فَاَعْطِهِمْ مِنْ عَفْوِكَ وَ صَفْحِكَ مِثْلَ الَّذى تُحِبُّ اَنْ يُعْطيَكَ اللّه  مِنْ عَفْوِهِ وَ صَفْحِهِ…؛(۳۲)

… مردم دو گروهند: يا هم دين تو هستند، يا هم نوع تو، كه از همه آنها خطاهايى سر مى زند، و به آنان حالات گوناگون رو مى آورد، و به عمد يا خطا دچار لغزش هايى مى گردند، پس از گذشت و بخشش خويش بهره شان ده، همانگونه كه دوست دارى تا خدا نيز از گذشت و بخشش خود، تو را بهره دهد… .

 

۳۲

امام حسين عليه السلام :

اِنَّ النّاسَ عَبيدُ الدُّنْيا وَ الدِّينُ لَعْقٌ عَلى اَلْسِنَتِهِمْ يَحوطونَهُ ما دَرَّتْ مَعائِشُهُمْ فَاِذا مُحِّصوا بِالْبَلاءِ قَلَّ الدَّيّانونَ؛(۳۳)

به راستى كه مردم بنده دنيا هستند و دين لقلقه زبان آنهاست، تا جايى كه دين وسيله زندگى آنهاست، دين دارند و چون در معرض امتحان قرار گيرند، دينداران كم مى شوند.

 

۳۳

امام على عليه السلام :

عَجِبْتُ مِمَّنْ يَشْتَرى المَماليكَ بِمالِهِ كَيْفَ لا يَشْتَرى الاَْحْرارَ بِمَعروفِهِ فَيَملِكَهُمْ؟!(۳۴)

در شگفتم از كسى كه بنده ها را با مال خود مى خرد، چرا با نيكى و احسان خويش، آزادها را نمى خرد تا مالك آنان شود؟!

 

۳۴

امام صادق عليه السلام :

اِنَّ النّاسَ يَعْبُدونَ اللّه  عَزَّوَجَلَّ عَلى ثَلاثَةِ اَوْجُهٍ: فَطَبَقَةٌ يَعْبُدونَهُ رَغْبَةً فى ثَوابِهِ فَتِلْكَ عِبادَةُ الحُرَصاءِ وَ هُوَ الطَّمَعُ وَ آخَرونَ يَعْبُدونَهُ فَرَقا مِنَ النّارِ فَتِلْكَ عِبادَةُ الْعَبيدِ وَ هِىَ الرَّهْبَةُ وَ لكِنّى اَعْبُدُهُ حُبّا لَهُ عَزَّوَجَلَّ فَتِلْكَ عِبادَةُ الكِرامِ وَ هُوَ الاَْمْنُ… ؛(۳۵)

عبادت كنندگان خداوند سه گروهند: گروهى او را براى پاداش عبادت مى كنند، كه طمعكارانه است و اينان حريصند. گروهى او را از ترس جهنم عبادت مى كنند كه اين عبادت بردگان و از روى ترس است. ولى من خداوند را از روى محبت عبادت مى كنم كه چنين عبادتى مايه امنيت و آرامش و عبادت كريمان است.

 

۳۵

امام كاظم عليه السلام :

اِنَّ لِلّهِ عِبادا فِى الاَْرضِ يَسْعَوْنَ فى حَوائِجِ النّاسِ هُمُ الآْمِنونَ يَوْمَ القيامَةِ؛(۳۶)

خدا را در زمين بندگانى است كه براى رفع نيازهاى مردم مى كوشند. اينان در روز قيامت در امان هستند.

 

۳۶

امام كاظم عليه السلام :

اَلنّاسُ عَلى اَرْبَعَةِ اَصْنافٍ: جاهِلٌ مُتَرَدّى مُعانِقٌ لِهَواهُ وَ عابِدٌ مُتَقَوّى كُلَّما اَزْدادَ عِبادَةً اَزْدادَ كِبْرا وَ عالِمٌ يُريدُ اَنْ يوطَاَ عُقْباهُ وَ يُحِبُّ مَحْمِدَةَ النّاسِ وَ عارِفٌ عَلى طَريقِ الحَقِّ يُحِبُّ القيامَ بِهِ فَهُوَ عاجِزٌ اَوْ مَغْلوبٌ فَهذا اَمْثَلُ اَهْلِ زَمانِكَ وَ اَرْجَحُهُمْ عَقْلاً؛(۳۷)

مردم چهار گروهند: جاهلى كه غرق در هوا و هوس و در معرض هلاكت است، عابدى كه تظاهر به تقوا مى كند و هر چه بيشتر عبادت مى نمايد، تكبرش بيشتر مى شود، عالمى كه مى خواهد پشت سرش حركت كنند و دوست دارد از او تعريف نمايند، و حق شناسِ حق پويى كه دوست دارد حق را به پادارد، اما يا ناتوان است و يا زير سلطه. چنين فردى بهترين نمونه روزگار و عاقل ترين مردم دوران است.

 

۳۷

امام على عليه السلام :

اَلنّاسُ ثَلاثَةٌ: فَعالِمٌ رَبّانىٌّ وَ مُتَعَلِّمٌ عَلى سَبيلِ نَجاةٍ وَ هَمَجٌ رَعاعٌ اَتْباعُ كُلِّ ناعِقٍ يَميلونَ مَعَ كُلِّ ريحٍ لَمْ يَسْتَضيئوا بِنورِ الْعِلْمِ وَ لَمْ يَلْجَؤُوا اِلى رُكْنٍ وَثيقٍ؛(۳۸)

مردم سه گروهند: دانشمند خداشناس، دانش جوى در راه رستگارى و فرومايگانى بى اراده و سرگردان كه هر دعوتى را اجابت مى كنند و به هر طرف كه باد بيايد به همان طرف مى روند، از نور دانش روشنايى نمى گيرند و به پايگاه محكمى پناه نمى برند.

 

۳۸

امام حسن مجتبى عليه السلام :

اَلنّاسُ اَرْبَعَةٌ فَمِنْهُمْ مَنْ لَهُ خُلقٌ وَ لا خَلاقَ لَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ لَهُ خَلاقٌ وَ لا خُلقَ لَهُ، قَدْ ذَهَبَ الرّابِعُ وَ هُوَ الَّذى لا خَلاقَ وَ لا خُلقَ لَهُ وَ ذلِكَ شَرُّ النّاسِ وَ مِنْهُمْ مَنْ لَهُ خُلقٌ وَ خَلاقٌ فَذلِكَ خَيْرُ النّاسِ؛(۳۹)

مردم چهار دسته اند: دسته اى از آنها اخلاق دارند، امّا بهره اى (از دنيا) ندارند. دسته اى بهره مندند، اما اخلاق ندارند. دسته اى نه بهره اى (از دنيا) و نه اخلاق دارند كه اينها بدترين مردم اند. و دسته اى كه هم اخلاق دارند و هم (از دنيا) بهره مندند كه اينان، بهترين مردم اند.

 

۳۹

امام رضا عليه السلام :

عَجِبْتُ لِمَنْ يَشْتَرِى الْعَبيدَ بِمالِهِ فَيُعْتِقُهُم كَيْفَ لا يَشْتَرِى الاَحْرارَ بِحُسْنِ خُلقِهِ؛(۴۰)

در شگفتم از كسى كه بندگان را با ثروت خويش مى خرد تا رهايشان كند، چگونه با خوش اخلاقىِ خويش آزادگان را نمى خرد.

 

۴۰

امام هادى عليه السلام :

اَلنّاسُ فِى الدُّنْيا بِالاَْمْوالِ وَ فِى الآْخِرَةِ بِالاَْعْمالِ؛(۴۱)

اعتبار مردم در دنيا به مال است و در آخرت به عمل.

۱٫سوره اسراء، آيه ۸۴ .

۲٫ نهج الفصاحه، ح ۳۱۴۵ .

۳٫ نهج الفصاحه، ح ۱۰۶٫

۴٫ كنزالعمال، ح ۷۰۵۲٫

۵٫ نهج الفصاحه، ح ۳۱۴۶٫

۶٫ كنزالعمال، ح ۴۴۰۹۵٫

۷٫ نهج الفصاحه، ح ۹۲۰٫

۸٫ محاسن، ج ۱، ص ۲۴۵، ح ۲۴۲٫

۹٫ نهج البلاغه، قصار ۲۶۹٫

۱۰٫ بحارالأنوار، ج ۷۰، ص ۲، ح ۴٫

۱۱٫ نهج الفصاحه، ح ۲۰٫

۱۲٫ تحف العقول، ص ۳۶۸٫

۱۳٫ بحارالأنوار، ج ۷۴، ص ۱۶۵، ح ۲۹٫

۱۴٫ نهج البلاغه، حكمت ۳۰۳٫

۱۵٫ غررالحكم، ح ۲۰۹۷٫

۱۶٫ نهج البلاغه، حكمت ۱۷۲٫

۱۷٫ نهج البلاغه، حكمت ۳۴۳٫

۱۸٫ غررالحكم، ح ۲۱۷۲٫

۱۹٫ امالى شيخ صدوق، ص ۵۳۱، ح ۷۱۸٫

۲۰٫ كافى، ج ۸، ص ۶۹، ح ۲۶٫

۲۱٫ تحف العقول، ص۲۰۸٫

۲۲٫ بحارالأنوار، ج ۷۸، ص ۹۲، ح ۱۰۰٫

۲۳٫ بحارالأنوار، ج ۴، ص ۴۳، ح ۱۸ .

۲۴٫ معانى الأخبار، ص ۲۹۰٫

۲۵٫ من لايحضره الفقيه، ج ۴، ص ۴۰۱، ح ۵۸۶۲٫

۲۶٫ كافى، ج ۱، ص ۵۱، ح ۱۴٫

۲۷٫ تحف العقول، ص ۳۰۵٫

۲۸٫ بحارالأنوار، ج ۷۸، ص ۲۳، ح ۸۶ .

۲۹٫ خصائص الائمه، ص ۱۱۵٫

۳۰٫ خصال، ص ۴۹٫

۳۱٫ نهج البلاغه، حكمت ۱۱۴٫

۳۲٫ نهج البلاغه، از نامه ۵۳ .

۳۳٫ تحف العقول، ص ۲۴۵ .

۳۴٫ تحف العقول، ص ۲۰۴٫

۳۵٫ خصال، ص ۱۸۸، ح۲۵۹ .

۳۶٫ كافى، ج ۲، ص۱۹۷، ح ۲ .

۳۷٫ خصال، ص ۲۶۲٫

۳۸٫ نهج البلاغه، قصار ۱۴۷٫

۳۹٫ بحارالأنوار، ج ۷۰، ص ۱۰، ح ۸ .

۴۰٫ فقه الرضا، ص ۳۵۴ .

۴۱٫ بحارالأنوار، ج ۷۸، ص ۳۶۸، ح ۳٫

http://www.329.ir

Article source: http://goodbook.blogfa.com/1389/08?p=2

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

code