نژادهای مختلف اسب

نوشته شده در موضوع خرید اینترنتی در ۱۹ دی ۱۳۹۵
نژادهای مختلف اسب

 آکاایران : اسب یکی از جانوران پستاندار است که پیدایش آن بنا به گفته باستان شناسان از ۴۵ تا ۵۵ میلیون سال پیش آغاز شده است ، این موجود به صورت وحشی و در دشت ها به صورت دسته جمعی زندگی می کردند که از ۴۰۰۰ سال پیش انسانها سعی بر رام کردن و به اصطلاحی اهلی کردن آن شدند. و توانستند به این خواسته خود برسند. اما همچنان می توان اسب های وحشی و آزاد را در سراسر جهان مشاهده کرد. در این مقاله از سایت گالری آکاایران می خواهیم به طور مفصل درباره این حیوان و نژادهای مختلف اسب بپردازیم . با ما همراه باشید.

اسب, تاریخچه اسب, نژادهای اسب

تصاویر اسب

اسب

این جانور پستاندار و فَردسُم است و به تیره اسبیان تعلق دارد. فرگشت اسب از ۴۵ تا ۵۵ میلیون سال پیش به این سو آغاز شده است، گذشتهٔ اسب های بزرگ و تک سم امروزی به جانورانی کوچک جثه و چندسم باز می گردد. نزدیک به ۴۰۰۰ سال پیش از میلاد انسان تلاش کرد تا اسب را اهلی کند. گمان بر این است که تا سال ۳۰۰۰ پیش از میلاد اسب های اهلی در جاهای گوناگونی از زمین حضور داشتند. اسب های زیرگونهٔ caballus اهلی شده اند، اگرچه بسیاری از آن ها در طبیعت آزاد زندگی می کنند. البته اسب هایی وجود دارند که هرگز اهلی نشده اند؛ برای نمونه اسب شوالسکی تنها زیرگونه ای است که واقعاً تاکنون وحشی باقی مانده است.

از نظر تکاملی طبق یافته های فسیلی ، منشاء اسبهای امروزی از پستاندار کوچکی تحت عنوان ائوهیپوس که شباهت زیادی به روباه داشته و مربوط به حدود ششصد میلیون سال قبل ، یعنی دوران ائوسن از نظر زمین شناسی است و چنین بر می آید که از نظر تکاملی اسبهای امروزی درطی میلیونها سال از این پستاندار کوچک منشاء گرفته اند .

به نقل از آکاایران : قد این جانور در حدود ۳۰ الی ۳۵ سانتیمتر بوده و گسترش جهانی داشته است . بدن آن گرد و دارای پشتی خمیده بوده و در هنگام راه رفتن از کف پنجه های خود استفاده می کرده است . در اندام حرکتی قدامی خود ۴ انگشت و در اندامی خلفی خود ۳ انگشت داشته است .حدود ۱۳ نوع از این جاندار در بخشهای مختلف آمریکای شمالی و انگلستان ، سیوئیس ، فرانسه و بلژیک یافته شده است .

اندام های اسب به گونه ای است که به آن اجازه می دهد بی درنگ سرعتش را در برابر درندگان بالا برد. اسب توان بالایی در نگه داشتن تعادلش در هنگام دویدن دارد، همچنین می تواند بی درنگ خود را آمادهٔ نبرد یا فرار از دشمن کند. اسب ها می توانند به صورت ایستاده یا نشسته بخوابند. دوران بارداری اسب ماده (مادیان) نزدیک به یازده ماه است. نوزاد اسب که کُرّه نام دارد اندکی پس از آنکه به دنیا آمد می تواند روی پاهایش بایستد و بدود. بیشتر اسب های اهلی در میانهٔ دو تا چهار سالگی زیر زین یا مهار (برای درشکه) تمرین می بینند. اسب در پنج سالگی کاملاً بالغ می شود و می تواند میان ۲۵ تا ۳۰ سال نیز عمر کند.

نژاد اسب بسته به خوی جانور، دارای سه دستهٔ مهم است: اسب های سرزنده یا «پُرحرارت» که می توانند در سرعت های بالا داشته باشند، اسب «خونسرد» مانند اسب های بارکشی و پونی که برای کار سنگین و سرعت کم مناسبند، و «اسب های خون گرم» که از ترکیب دو نژاد دیگر بدست آمده اند که برای سواری های با هدف ویژه آموزش می بیند و در اروپا معمول هستند. امروزه بیش از ۳۰۰ گونه اسب در جهان وجود دارد که هرکدام برای هدف ویژه ای پرورش می یابند.

اسب, تاریخچه اسب, نژادهای اسب

تصاویر اسب

انسان و اسب در موردهای گوناگونی به صورت رقابتی یا غیر رقابتی با هم اندرکنش دارند؛ مانند کار به صورت اسب پلیس، کشاورزی، کارهای تفریحی و درمانی. از دیرباز اسب ها در میدان های جنگ کاربرد داشته اند و به همین دلیل فن ها و ابزارهایسوارکاری و کنترل اسب بسیار گسترده اند. محصولات بسیاری از اسب بدست می آید که از آن جمله می توان به: گوشت، شیر، مو، استخوان، پوست و برداشت مواد دارویی از ادرار مادیان باردار اشاره کرد. انسان ها برای اسب های اهلی، خوراک، آب، پناهگاه، مراقبت های پزشکی و نعل فراهم می کنند.

درباره اسب ها :

نام اسب همواره با واژه هایی مانند چابکی همراه بوده است. پیشینیان برای اسب های خود احترام بسیاری قائل بودند به گونه ای که صاحب اسب، نیاکان اسب نژادین خود را تا ۱۲ نسل پشت می دانست و به هنگام مرگ اسبش به شدت غمگین می شد . همچنین اسب را جانوری نجیب نیز می شناسند . ولی در هنگام خشم اسب نزدیکی به او بسیار خطرناک است.

اسب, تاریخچه اسب, نژادهای اسب

اسب ایرانی

اسب اصیل ایرانی :

طی تلاش ایرانیان از قبل از هخامنشیان در پرورش و اصلاح این نژاد ، اسب های اصیلی به وجود آمدند که به خاطر چابکی و مقاومتشان مایه حیرت شدند اما بیشترین فعالیت های اصلاح این نژاد در زمان اشکانیان که ساکن شمال شرق ایران بودند انجام شد و اشکانیان کهسوارکارانی ماهر بودند پس از در دست گرفتن حکومت در ایران در۲۵۰ ق. م اسب پارسی را به اسب ترکمن ترجیح داده و به مرور زمان رو یه اصلاح و پرورش این نژاد و مقاوم کردن آن آوردند. نژاد اسب های اصیل انگلیسی از آمیزش اسب های پارس و اسب های محلی (انگلیسی) ریشه می گیرد. خون این نژاد امروزه تقریباً در رگ های همهٔ نژادهای سبک وزن جاری ا ست.

قد این اسب ها بین ۱٫۴۵ تا ۱٫۵۵ متر است. آن ها می توانند هر رنگی داشته باشند ولی ابلق نیستند. رنگ (اسب) مشکی نیز در آنان بسیار نادر است. موهای اسب پارس ابریشم مانند است. یکی از خصوصیات آن دمش است که بالا نگه داشته شده است (حتی به هنگام حرکت) . از خوصوصیات دیگر آن سر کوچک و برجسته، گردن بلند و کمانی، کمر کوتاه، کپل بالا و افقی و پاهای محکم آن است. پوست اسب پارس نازک است، به طوری که رک های آن به خصوص در سر، مشخص هستند. پیشانی آن صاف است سوراخ های بینی آن باز می باشد. به علاوه، اسب پارس بر خلاف دیگر نژادها ۱۷ دنده و ۵ مهرهٔ کمری دارند

اسب, تاریخچه اسب, نژادهای اسب

اسب ترکمن

 اسب ترکمن

اسب ترکمن گونه ای از اسب با نژاد ترکمن خالص است که در منطقه ترکمن صحرا زیست کرده و پرورش می یابد. رنگ آنها بیشتر خاکستری رنگ است و بدنی کشیده و لاغر دارند. شکم آنها بر خلاف بسیاری از نژادهای دیگر اسبها، تخت است، به عبارت دیگر شکم آنها لاغر است. صادرات این اسب به خارج از کشور ممنوع است.

اسب ترکمن اسبی است دارای ویژگی های منحصر به فردی است، از جمله: قد ۱۴۸ تا ۱۵۵ سانتیمتر، گوشهای بلند و متحرک، سینه فراخ و متناسب، کپل کم شیب با عرض خوب، مفاصل قوی، سم های محکم با زاویه مناسب، تحمل حرکات سنگین ورزشی. رنگ های تیره های اسب آخال تکه و یموت شامل: کهر، نیله (طوسی)، سمند، کرنگ، قره کهر، ابرش، سیاه، و سفید است.

نژادهای شناخته شده اسب ترکمن در سه گروه: یموت، اسب آخال تکه، چناران (مخلوط از تلاقی اسب ترکمن و اسب عرب) دسته بندی شده اند.

برخی نیز آمیخته تروبرد و ترکمن (دو خون) هستند.

پیشینه اسب ترکمن :
از گور های سکایی یافت شده در پازیریک واقع در کوه های آلتای آثاری از اسب ترکمن مربوط به ۴۰۰ سال قبل از میلاد به دست آمده است . حالت قرار گرفتن گردن ، شکل و استخوان بندی صورت و سایر اندام های این اسبها خود دلیل بر صحت این مطلب است . سکاها در هزاره ی سوم پیش از میلاد در شمال دریای خزر و حوزه ی سیحون گسترش یافتند . (سکاها از اقوام آریایی آسیایی مرکزی بودند) بی شک آنها نخستین قومی نبودند که اسب را اهلی کردند ولی از نخستین اقوام آسیای مرکزی بودند که سوارکاری را فرا گرفتند.

اسب, تاریخچه اسب, نژادهای اسب

تصویر اسب بلوچی

اسب بلوچی

بلوچی یا اسب بلوچی نژادی از اسب است که بومی ایالت های بلوچستان، سند و پنجاب پاکستان می باشد.اسب بلوچی معمولاً کهربایی، شاه بلوطی و یا خاکستری رنگ است. جثهٔ آن کوچک بوده و دارای گردنی کشیده و پاهایی قوی ولی خوش حالت می باشد. گوش های اسب بلوچی به سمت داخل تاب دارد و نوک آنها یکدیگر را لمس می نماید. این اسب از نظر ظاهری تاحدودی شبیه اسب نژاد کاتیاواریهندی است و گمان می رود نسبتی نیز با اسب های بارب سواحل بارباری در آفریقای شمالی داشته باشد.

از اسب بلوچی برای سواری های تفریحی و یا کشیدن گاری های کوچک استفاده می شود.

اسب, تاریخچه اسب, نژادهای اسب

تصویر اسب عربی

اسب عربی

اسب عربی که بعضی اوقات در ایران به آن اسب اصیل می گویند یکی از نژادهای اسب سبک در جهان و متعلق به منطقه خاورمیانه می باشد. شناسایی این نژاد بدلیل شکل سر متمایز و دم مرتفع آن آسان می باشد.

این اسب یکی از قدیمترین نژادها در جهان محسوب شده به طوری که کشف های باستان شناسی اصول این نژاد را به ۴۵۰۰ سال قبل بر می گرداند، اسبهای عربی در منطقه خاورمیانه بوجود آمده و از آنجا از طریق تجارت یا جنگ ها به تمام جهان انتشار یافته اند، همچنین از این نژاد برای بهبود بخشیدن ویژگی های دیگر نژادها از قبیل قدرت تحمل بالا، فرمان پذیری و سرعت استفاده می شود.
نژاداسب عربی در طول تاریخ به دست اعراب کوچ نشین پرورش و تکامل یافت تا آنجا که به طور معمول این اسب با صاحب خویش در یک چادر میزیسته. این ارتباط نزدیک و تنگاتنگ با انسان تا به امروز در این نژاد حفظ شده است و آن را به مورد اعتمادترین نژاد اسب برای استفاده در جنگ ها مبدل کرده بود، این شیوه پرورش اسب عربی هم اکنون توسط مربیان اروپایی نیز دنبال می شود به طوری که مربی اسب با آن مانند یک دوست رفتار می کند.
انضباط و فرمانبرداری این اسب سبب می شود که به صورت یکی از قویترین نژادها در مسابقات اسب دوانی درآید و این نژاد یک از ده نژاد محبوب در بسیاری از مناطق جهان شامل ایالات متحده آمریکا، کانادا، بریتانیای کبیر، استرالیا، اروپا، آمریکای جنوبیو همچنین سرزمین اصلی آن خاورمیانه است اهمیت این نژاد در جهان تا به آن حد پیش رفته که سازمانی بین المللی مخصوص آن با عنوان سازمان جهانی اسب عرب برای حفظ این نژاد زیبا تشکیل شده است که ایران نیز از اعضای آن می باشد.

اسب, تاریخچه اسب, نژادهای اسب

تصویر اسب نسایی

اسب نسایی

اسب نسایی یک نژاد اسب منقرض شده است که بومی شهر نیسایا (Nisaia) بود که در دشت های نسایی (در قسمت جنوبی از دامنهٔ کوه های زاگرس و یا سایر مناطقی که در ادامه اشاره می گردد) واقع شده بود. این اسب خواهان زیادی در دنیای باستان داشت. گفته شده است که اسب نسایی در رنگهای متفاوتی وجود داشته شامل رنگهای معمول مانند کهر تیره و قهوه ای سوخته و همچنین رنگهای نادر مانند مشکی خالص، قرمز و آبی قزل، طلایی و خال خالی. گفته شده است که اسب نسایی باستانی در مقایسه با اسبهای خالص بعدی که بعدها در تمدن ایران به وجود آمد و سری قلمی داشتند، سری ستبر و نیرومند داشتند که مشخصه اسبهای جنگی بودند. این مطلب این فرضیه را القا می کند که شاید اسبهای نسایی از نسل نمونه اولیه اسب جنگل باشند.

اسب, تاریخچه اسب, نژادهای اسب

تصویر اسب آخال تکه

 اسب آخال تکه

آخال تِکِه نژادی از اسب است که در ترکمنستان پرورش می دهند و از نمادهای ملی این کشور شمرده می شود. این اسب ها ۱۴۷ تا ۱۶۳ cm ارتفاع دارند و رنگ براق متالیک آنها (به ویژه در رنگ های روشن تر) مشهور است. این اسب در رنگ های کهر،نیله (طوسی)، سمند، کرنگ، سیاه، و سفید وجود دارد. برخی منابع آخال تکه را از نژاد اسب ترکمن می دانند. آخال تکه به جز در سرزمین مادری، ترکمنستان، در روسیه و آلمان و بسیاری از کشورهای اروپایی پرورش داده میشود. از اسبهای آخال تکه برای تولید نژادهای جدید استفاده شده است. آخال تکه می تواند یک اسب ورزشی باشد و در رشته های درساژ، پرش، دو سرعت و استفامت رقابت کند.

اسب هایی که اشکال اندام و یا اخلاقی دارند:

درچندین سال گذشته تولید اسب پیشرفت شایانی کرده است . اسب های ورزشی امروزه از کمیت قابل توجهی برخوردارند. علیرغم این نکات باید بدانیم که هیچ اسبی کامل نیست . همه آرزوی داشتن اسبی کامل داریم ، ولی پیدا کردن آن چندان هم ساده نیست . هنر تربیت اسب پی بردن به توانایی های بالقوه اسب و پرورش آن تا حد ممکن است .باید بدانیم که چگونه و تا چه اندازه ای می توانیم به نقائص اخلاقی و اندامی اسب پی ببریم . این آگاهی نیاز به تجربه ای گران و کار کردن سال های متمادی با اسب های مختلف دارد.

اسب, تاریخچه اسب, نژادهای اسب

تصاویر اسب

باید بدانیم که تربیت هر اسب با اسب دیگر متفاوت و دارای راز و رمز خاصی است . ولی چهارچوب کلی آن همین اصول اولیه تربیت اسب است که درباره اش بحث کردیم . به هرحال روش هایی وجود دارند که درباره نحوه کار با اسب هایی که خوش اخلاِق نیستند و نقصی در اندامشان وجود دارد، بحث می کنند. معنی این بحث این نیست که مبانی اصول اولیه نادیده گرفته می شوند بلکه علیرغم مشکلات ، فقط ممکن است این اصول جابه جا شوند.

Article source: http://www.akairan.com/foto-aka/tabiat/horse-races.html

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

code